चाणक्य नीति · Fate, Worship and Liberation
ब्रह्मदेवाला सल्लागार नव्हता
गन्धः सुवर्णे फलमिक्षुदण्डे नाकारि पुष्पं खलु चन्दनस्य । विद्वान्धनाढ्यश्च नृपश्चिरायुः धातुः पुरा कोऽपि न बुद्धिदोऽभूत् ॥
“सोन्याला कोणी सुगंध दिला नाही, उसाला फळ दिले नाही, चंदनाला फुले दिली नाहीत. विद्वानाला कोणी श्रीमंत केले नाही, आणि राजाला दीर्घायुषी केले नाही. खरोखर, फार पूर्वी विधात्याला सल्ला देणारा कोणीच नव्हता.” विधाता म्हणजे ब्रह्मदेव: जग निर्माण करणारे, आणि जुन्या समजुतीनुसार प्रत्येक जिवाचे भाग्य ठरवणारे दैवत. प्रत्येक देणगी अर्धवटच घडवलेली आहे. सोने सुंदर, पण त्याला सुगंध नाही; ऊस गोड, पण त्याला फळ नाही; चंदन सुगंधी, पण त्याला सांगण्याजोगी फुले नाहीत. विद्वानाकडे विद्या असते, पण पैसा क्वचितच; राजाकडे सत्ता असते, पण दीर्घ आयुष्य क्वचितच. चांगल्या सल्लागाराशिवाय काम करणारा राजा अशाच चुका करतो. ब्रह्मदेवाचेही तसेच झाले, असे हा श्लोक सुचवतो; ही एका सल्लागाराने केलेली थट्टा आहे. अध्याय ९, श्लोक ३.