चाणक्य नीति · Fate, Worship and Liberation
आपल्याच अपराधाचे झाड
आत्मापराधवृक्षस्य फलान्येतानि देहिनाम् । दारिद्र्यरोगदुःखानि बन्धनव्यसनानि च ॥
“दारिद्र्य, रोग, दुःख, बंधन आणि संकटे: देहधारी जीवांना आपल्याच अपराधांच्या झाडाला लागलेली ही फळे मिळतात.” माणसाच्या वाट्याला जगात येऊ शकणाऱ्या सर्वांत वाईट गोष्टी या पाच आहेत: अभाव, आजार, शोक, बेड्या आणि सर्वनाश. इथे बंधन म्हणजे कैद्याच्या बेड्या. हे चित्र अशा झाडाचे आहे, जे प्रत्येक जण स्वतःच लावतो. केलेला प्रत्येक अपराध म्हणजे एक बी. ते न दिसता वाढते, आणि कालांतराने, या जन्मी किंवा पुढच्या जन्मी, लावणाऱ्यालाच त्याची फळे भोगावी लागतात. हे कर्मसिद्धांताचे सर्वांत कठोर रूप. माणूस जे काही भोगतो, ते सगळे हा श्लोक त्याच्याच अपराधांशी नेऊन जोडतो, मग ते अपराध या जन्मीचे असोत वा दुसऱ्या जन्मीचे. तुरुंगात गेलेला चोर आणि गरिबीत जन्मलेला माणूस, दोघेही या दृष्टीने आपणच पेरलेले पीक कापत असतात. अध्याय १४, श्लोक २.