चाणक्य नीति · Fate, Worship and Liberation
कपाळावरचे लिखित कोण पुसणार?
पत्रं नैव यदा करीरविटपे दोषो वसन्तस्य किं नोलूकोऽप्यवलोकते यदि दिवा सूर्यस्य किं दूषणम् । वर्षा नैव पतन्ति चातकमुखे मेघस्य किं दूषणं यत्पूर्वं विधिना ललाटलिखितं तन्मार्जितुं कः क्षमः ॥
“करीराच्या झुडपाला पाने नसली, तर त्यात वसंताचा काय दोष? घुबडाला दिवसा दिसत नसले, तर त्यात सूर्याचा काय दोष? पावसाचे थेंब चातकाच्या चोचीत पडले नाहीत, तर त्यात मेघाचा काय दोष? विधात्याने फार पूर्वी कपाळावर जे लिहून ठेवले, ते पुसायला कोण समर्थ आहे?” करीर (मराठीत कैर) हे वाळवंटातले काटेरी झुडूप; वसंतातही त्याला जवळजवळ पाने नसतात. घुबडाला दिवसा दिसत नाही, असा पूर्वी समज होता. चातक हा भारतीय कवितेतला पक्षी: तो फक्त आकाशातून पडणारे पावसाचे थेंबच पितो. प्रत्येक वेळी देणारा मोकळ्या हाताने देतो, पण घेणाऱ्या जिवाला ते घेता येत नाही. जुनी समजूत अशी, की माणसाचे विधिलिखित जन्मतःच त्याच्या कपाळावर लिहिले जाते. वसंत, सूर्य किंवा मेघ, कोणीच ते बदलू शकत नाही. अध्याय १२, श्लोक ६.