चाणक्य नीति · Friends, Foes and Company
ज्याचा त्याचा आनंद
तुष्यन्ति भोजने विप्रा मयूरा घनगर्जिते । साधवः परसम्पत्तौ खलाः परविपत्तिषु ॥
दोन सोपी चित्रे मुद्द्याकडे नेतात. “ब्राह्मण भोजनाने संतुष्ट होतात, आणि मोर मेघांच्या गर्जनेने. सज्जन दुसऱ्यांच्या भरभराटीत संतुष्ट होतात, आणि दुर्जन दुसऱ्यांच्या संकटात.” प्रत्येक विधीत आणि प्रत्येक उत्सवात ब्राह्मणांना जेवू घालणे हे पुण्याचे काम मानले जाई. म्हणून चांगले भोजन हा ब्राह्मणाचा परिचित आनंद. ढगांच्या गडगडाटाबरोबर पावसाळ्याचा पहिला पाऊस आला, की मोर नाचतो. ज्याचा जीव ज्या गोष्टीत, त्याला तीच गोष्ट आनंद देते. माणसांचेही तसेच: त्यांना कशाचा आनंद होतो, यावरून ते कसे आहेत ते कळते. शेजाऱ्याच्या मुलाला नोकरी लागली, किंवा मित्राचे दुकान चांगले चालले, की सज्जनाला आनंद होतो. तेच दुकान बुडाले, की दुर्जनाला आनंद होतो. प्रत्येक जण वेगळ्या बातमीची वाट पाहत असतो, आणि त्यावरूनच तो कोणत्या प्रकारचा आहे ते कळते. अध्याय ७, श्लोक ९.