चाणक्य नीति · Kings and Statecraft
या सातांना उठवू नये
अहिं नृपं च शार्दूलं किटिं च बालकं तथा । परश्वानं च मूर्खं च सप्त सुप्तान्न बोधयेत् ॥
पुढचा श्लोक याच्या उलट यादी देतो. “साप, राजा, वाघ, रानडुक्कर, लहान मूल, दुसऱ्याचा कुत्रा आणि मूर्ख: हे सात झोपले असतील, तर त्यांना उठवू नये.” उठवले, तर यांच्यापैकी बहुतेक उठवणाऱ्यावरच उलटतात. साप डसतो, आणि वाघ झेप घेतो. रानडुक्कर आपल्या धारदार सुळ्यांनिशी अंगावर धावून येते. वेळेआधी उठवलेला राजा रागावतोच, आणि त्याच्या रागापायी कोणाचा तरी जीव जाऊ शकतो. दुसऱ्याचा कुत्रा आपल्याला ओळखत नाही, म्हणून चावतो. मूल आणि मूर्ख धोका देत नाहीत, त्रास देतात. वेळेआधी उठवलेले मूल रडते, आणि पुन्हा शांत होत नाही. अचानक उठवलेला मूर्ख गोंधळतो किंवा चिडतो, आणि काहीतरी मूर्खपणा करून बसतो. अध्याय ९, श्लोक ७.