चाणक्य नीति · Learning, Wisdom and Speech
न सांगता सांगणाऱ्या खुणा
आचारः कुलमाख्याति देशमाख्याति भाषणम् । सम्भ्रमः स्नेहमाख्याति वपुराख्याति भोजनम् ॥
पुढचे श्लोक माणसांची आणि वस्तूंची खरी किंमत ओळखण्याविषयी आहेत. “आचार कुळ सांगतो, बोलणे देश सांगते, स्वागताची लगबग स्नेह सांगते, आणि शरीर आहार सांगते.” प्रत्येक गोष्ट लपलेल्या कशाची तरी बाहेरची खूण आहे. रीतभात घरी शिकली जाते, म्हणून माणसाच्या वागण्यावरून तो कोणत्या घरातून आला, ते कळते. उच्चार आणि बोलण्याची ढब तो कोणत्या मुलखात वाढला, ते सांगतात. पाहुणा आल्यावर यजमान घाईघाईने दारापर्यंत स्वागताला येतो, तेव्हा ती घाई कोणत्याही शब्दांपेक्षा त्याचा जिव्हाळा अधिक खात्रीने दाखवते. भरलेले शरीर चांगले अन्न दाखवते, आणि कृश शरीर निकस अन्न. बारकाईने पाहणारा माणूस कोणी न सांगता या चारही गोष्टी ओळखतो. अध्याय ३, श्लोक २.