चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
करुणेने द्रवलेले मन
यस्य चित्तं द्रवीभूतं कृपया सर्वजन्तुषु । तस्य ज्ञानेन मोक्षेण किं जटाभस्मलेपनैः ॥
“ज्याचे मन सर्व प्राण्यांविषयी करुणेने द्रवते, त्याला ज्ञानाचे, मोक्षाचे, जटांचे आणि अंगाला भस्म फासण्याचे काय काम?” ऊब लागली, की लोणी वितळते; तसे हे मन द्रवते. कोणत्याही जिवाचे दुःख पाहून ते द्रवते: दारी आलेला भिकारी, रस्त्यावर मार खाणारा बैल, पंख मोडलेला पक्षी. जटा आणि भस्म या तपस्व्याच्या खुणा, विशेषतः शिवभक्ताच्या. तो केस वाढवून त्यांच्या लांब जटा करी, आणि पवित्र धुनीतली किंवा स्मशानातली राख अंगाला फासे. इथले ज्ञान म्हणजे शास्त्रांचे पवित्र ज्ञान, आणि मोक्ष म्हणजे जन्ममरणाच्या फेऱ्यातून सुटका. ज्ञान आणि मोक्ष यांसाठी साधक झटतो; जटा आणि भस्म तो अंगावर वागवतो. श्लोक म्हणतो, करुणेने द्रवणाऱ्या मनाला यांपैकी कशाचीच गरज नाही. अध्याय १५, श्लोक १.