चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
स्वर्गातून आलेले
स्वर्गस्थितानामिह जीवलोके चत्वारि चिह्नानि वसन्ति देहे । दानप्रसंगो मधुरा च वाणी देवार्चनं ब्राह्मणतर्पणं च ॥
आता ग्रंथ लक्षणांकडे वळतो. त्यांच्या मुळाशी पुनर्जन्माची जुनी श्रद्धा आहे: जीव एका जन्मातून दुसऱ्या जन्मात जातो, आणि दोन जन्मांच्या मधे काही काळ स्वर्गात किंवा नरकात राहू शकतो. “स्वर्गातून या मनुष्यजगात आलेल्यांच्या शरीरात चार चिन्हे वसतात: दानाची आवड, गोड वाणी, देवपूजा आणि ब्राह्मणांना तृप्त करणे.” ब्राह्मण म्हणजे पौरोहित्य करणारा आणि विद्या जपणारा वर्ग. त्यांना भोजन घालणे आणि दक्षिणा देऊन तृप्त करणे, हे गृहस्थाच्या सर्वांत पुण्याच्या कर्मांपैकी एक मानले जाई. हिंदी टीकाकार मिहिरचंद्र समजावतात: अशी माणसे स्वर्गात राहून आपल्या पुण्याच्या बळावर पृथ्वीवर उतरलेली असतात. त्यांच्या चांगल्या सवयी त्यांच्याबरोबरच आलेल्या असतात. एखादा अनोळखी माणूस सहज दान देतो आणि प्रेमाने बोलतो. या खुणांवरून ओळखता येते, की तो चांगला पूर्वजन्म घेऊन आलेला जीव आहे. अध्याय ७, श्लोक १६.