चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
हे असेल, तर आणखी कशाला?
लोभश्चेदगुणेन किं पिशुनता यद्यस्ति किं पातकैः सत्यं चेत्तपसा च किं शुचि मनो यद्यस्ति तीर्थेन किम् । सौजन्यं यदि किं गुणैः सुमहिमा यद्यस्ति किं मण्डनैः सद्विद्या यदि किं धनैरपयशो यद्यस्ति किं मृत्युना ॥
“लोभ असेल, तर इतर दोषांचे काय काम? चहाडी असेल, तर पापांचे काय काम? सत्य असेल, तर तपाचे काय काम? मन शुद्ध असेल, तर तीर्थाचे काय काम? सौजन्य असेल, तर इतर गुणांचे काय काम? मोठेपण असेल, तर अलंकारांचे काय काम? खरी विद्या असेल, तर धनाचे काय काम? अपकीर्ती असेल, तर मृत्यूचे काय काम?” या आठ ओळी दोन प्रकारच्या आहेत. पहिल्या दोन ओळींत आणि शेवटच्या ओळीत एकच वाईट गोष्ट पुरेशी आहे. लोभ इतर सगळ्या दोषांइतकाच वाईट, कारण तो सगळ्या दोषांकडे नेतो. चहाडी, म्हणजे इतरांच्या पाठीमागे त्यांच्याविषयी वाईट बोलणे, सगळ्या पापांइतकीच वाईट. आणि ज्याचे नाव गेले, तो आधीच मेलेला असतो. मधल्या पाच ओळींत एकच चांगली गोष्ट बाहेरच्या एखाद्या गोष्टीची गरज संपवते. तप जे शोधते, ते सत्य देते. शुद्ध मनाला पाप धुण्यासाठी तीर्थयात्रेची गरज नसते. सौजन्यात इतर सगळे गुण येतात, मोठेपणाला दागिन्यांची गरज नसते, आणि खरी विद्या हीच पुरेशी संपत्ती. अध्याय १७, श्लोक ४.