चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
ना गावात सुख, ना वनात
अनवस्थितकार्यस्य न जने न वने सुखम् । जनो दहति संसर्गाद्वनं संगविवर्जनात् ॥
“ज्याच्या कामाला ठरलेली दिशा नाही, त्याला ना माणसांत सुख, ना वनात. माणसे आपल्या सहवासाने त्याला जाळतात, आणि वन सहवास नसल्याने.” परंपरेला जगण्याच्या दोन रीती ठाऊक होत्या. एक गृहस्थाचे जीवन, कुटुंब आणि शेजारी यांच्यात. दुसरे संन्याशाचे, वनात एकट्याने. ज्याने जे निवडले, त्याला त्यात आपली शांती मिळते. हा श्लोक अशा माणसाविषयी आहे, ज्याला निवड करता येत नाही, किंवा केलेली निवड टिकवता येत नाही. गावात गर्दी त्याला खुपते, आणि त्याला एकांताची ओढ लागते. वनात शांतता त्याला खायला उठते, आणि त्याला माणसांची ओढ लागते. तो कुठेही असला, तरी दुसरी जागाच त्याला बरी वाटते, आणि कुठेच तो समाधानी नसतो. अध्याय १३, श्लोक १६.