चाणक्य नीति · Virtue and Conduct
कशाला खरे नाव शोभते
तद्भोजनं यद्द्विजभुक्तशेषं तत्सौहृदं यत्क्रियते परस्मिन् । सा प्राज्ञता या न करोति पापं दम्भं विना यः क्रियते स धर्मः ॥
पुढचा श्लोक चार गोष्टींना त्यांची खरी नावे देतो. “ब्राह्मणांचे जेवण झाल्यावर जे उरते, तेच खरे भोजन. जी इतरांशी केली जाते, तीच खरी मैत्री. जे पाप करत नाही, तेच शहाणपण, आणि जो दिखाव्याशिवाय केला जातो, तोच धर्म.” धार्मिक घरात यजमान सर्वांत शेवटी जेवत असे. आधी ब्राह्मणांना आणि पाहुण्यांना वाढले जाई, आणि उरलेले घरची माणसे खात. इतरांना त्यांचा वाटा मिळण्याआधीच जो जेवतो, तो फक्त पोट भरतो; त्याचे खरे जेवण होत नाही. इतरांशी केलेली मैत्री म्हणजे आपल्या माणसांच्या बाहेरच्या लोकांशी दाखवलेला जिव्हाळा. सुमारे १८९० मध्ये नीती इंग्रजीत आणणारे रघुनाथजी समजावतात: आपल्या मुलांवरचे प्रेम स्वाभाविक असते, ते प्राण्यांमध्येही असते. परक्या माणसाशी दाखवलेला जिव्हाळा हीच खरी कसोटी. जी हुशारी चुकीच्या वाटेला नेते, ते शहाणपण नव्हे. आणि लोकांनी पाहावे, वाहवा करावी म्हणून केलेले सत्कर्म हा दिखावा असतो, धर्म नव्हे. अध्याय १५, श्लोक ८.