चाणक्य नीति · Wealth, Giving and Honour
ज्याला जे नाही, ते हवे
अधना धनमिच्छन्ति वाचं चैव चतुष्पदाः । मानवाः स्वर्गमिच्छन्ति मोक्षमिच्छन्ति देवताः ॥
देण्यानंतर पुस्तक इच्छेकडे वळते. “निर्धनांना धन हवे असते, आणि पशूंना वाणी. माणसांना स्वर्ग हवा असतो, आणि देवांना मोक्ष.” या चौघांपैकी प्रत्येकाला तीच एक गोष्ट हवी, जी त्याच्याकडे नाही. गरिबाकडे वाणी आहे, पण पैसा नाही. पशूला जीवन आहे, पण शब्द नाहीत. दोन्ही असलेला माणूस मृत्यूनंतरच्या स्वर्गाची आशा धरतो. देव तर स्वर्गातच राहतात, तरी त्यांना आणखी काही हवे असते. जुन्या समजुतीनुसार स्वर्गातला मुक्कामही संपतो, आणि जीव पुन्हा जन्म घेतो. म्हणून देवांना मोक्षाची ओढ असते: जन्ममृत्यूच्या फेऱ्यातून कायमची सुटका. ज्यांच्याकडे बाकी सगळे आहे, त्यांचीही इच्छा संपत नाही. अध्याय ५, श्लोक १८.