चाणक्य नीति · Wealth, Giving and Honour
इथे भीड नको
धनधान्यप्रयोगेषु विद्यासङ्ग्रहणे तथा । आहारे व्यवहारे च त्यक्तलज्जः सुखी भवेत् ॥
“पैशाच्या आणि धान्याच्या देवघेवीत, विद्या मिळवताना, जेवताना आणि व्यापारधंद्यात, जो संकोच बाजूला ठेवतो, तो सुखी होतो.” इथे संकोच म्हणजे स्वतःसाठी तोंड उघडण्याची भीड: आपण हावरट, अडाणी किंवा आगाऊ दिसू, ही भीती. या प्रत्येक ठिकाणी तिची किंमत मोजावी लागते. पैसे परत मागायला लाजणारा सावकार ते गमावतो. प्रश्न विचारायला लाजणारा विद्यार्थी अडाणीच राहतो. भिडेखातर न जेवणारा पाहुणा उपाशीच घरी जातो. आपला भाव ठामपणे न सांगणाऱ्या व्यापाऱ्याला कमी किंमत मिळते. प्रत्येक ठिकाणी योग्य वेळी एक स्पष्ट शब्द लागतो, आणि भिडस्त माणूस तो कधीच बोलत नाही. अध्याय ७, श्लोक २; पुन्हा १२.२१ येथे.