नीतिशतक
मूठभर जव आणि सारी पृथ्वी
परिक्षीणः कश्चित्स्पृहयति यवानां प्रसृतये स पश्चात्संपूर्णः कलयति धरित्रीं तृणसमाम् । अतश्चानैकान्त्याद्गुरुलघुतयार्थेषु धनिनामवस्था वस्तूनि प्रथयति च संकोचयति च ॥
“दारिद्र्याने खचलेला माणूस मूठभर जवांसाठी आसुसतो. पुढे त्याच्याकडे भरपूर झाले, की तोच माणूस सारी पृथ्वी गवताच्या काडीसारखी मानतो. काहीच स्थिर नसल्यामुळे माणसाची स्थितीच वस्तूंना मोठे किंवा लहान करते: त्यांना ताणून मोठे करते, आणि आकसवून लहानही करते.” तोच माणूस, तेच मूठभर जव, तीच पृथ्वी. बदलली आहे ती फक्त त्याची स्थिती; आणि तिच्याबरोबर तो पाहतो त्या प्रत्येक गोष्टीचा आकार. जव हे साधे धान्य, गरिबांचे अन्न. उपाशी माणसाला मूठभर जव म्हणजे खजिना. पोट भरले, की राज्यसुद्धा क्षुल्लक वाटू लागते. श्लोक शांतपणे निष्कर्ष काढतो. वस्तूंचे मोल वस्तूंमध्ये ठरलेले नसते. ते पाहणाऱ्याच्या नजरेत असते, आणि ती नजर खिसा ठरवतो. धन माणसाकडे काय आहे, एवढेच बदलत नाही. त्याच्या लेखी प्रत्येक गोष्टीची किंमतच ते बदलते. नीतिशतक, श्लोक ४५ (धन).