नीतिशतक
सुभाषित मनातच झिजते
बोद्धारो मत्सरग्रस्ताः प्रभवः स्मयदूषिताः । अबोधोपहताश्चान्ये जीर्णमङ्गे सुभाषितम् ॥
“जाणणारे मत्सराने ग्रासलेले. मोठे लोक गर्वाने बिघडलेले. आणि बाकीचे अज्ञानाने जडावलेले. म्हणून सुंदर सुभाषित माझ्या अंगीच जीर्ण होते.” काही आवृत्त्या हा श्लोक नीतिशतकाच्या अगदी सुरुवातीला देतात; तेलंग तो आपल्या वैराग्यशतकाचा दुसरा श्लोक म्हणून छापतात. इथे तो पुस्तकाचा शेवट करतो. श्रोते तीन प्रकारचे. विद्वानांना कळले असते, पण दुसऱ्याच्या रचनेचा त्यांना मत्सर वाटतो. सत्ताधाऱ्यांना आपल्याच मोठेपणाचा इतका गर्व, की विद्येची त्यांना पर्वाच नाही. आणि बाकीच्यांना ते समजतच नाही. म्हणून कवीचे ऐकायला कोणीच नाही. “सुभाषित” म्हणजे “चांगले बोललेले”; अशा श्लोकांचे हेच जुने नाव. न म्हटलेले सुभाषित ते रचणाऱ्याच्या मनातच झिजून जाते. अशा श्लोकांच्या पुस्तकाचा हा एक मिश्किल शेवट; कारण या श्लोकांना अखेर त्यांचे श्रोते मिळालेच. नीतिशतक, काही आवृत्तींतील अधिक श्लोक.