नीतिशतक
आगीचे पाणी होते
वह्निस्तस्य जलायते जलनिधिः कुल्यायते तत्क्षणान्मेरुः स्वल्पशिलायते मृगपतिः सद्यः कुरङ्गायते । व्यालो माल्यगुणायते विषरसः पीयूषवर्षायते यस्याङ्गेखिललोकवल्लभतमं शीलं समुन्मीलति ॥
“साऱ्या जगाला सर्वांत प्रिय असे शील ज्याच्या अंगी उजळून दिसते, त्याच्यासाठी आगीचे पाणी होते, आणि समुद्र क्षणात लहानसा पाट होतो. मेरू एक छोटीशी शिळा होतो, सिंह क्षणात हरिण होतो, साप फुलांचा हार होतो, आणि विष अमृताचा वर्षाव होते.” सहा संकटे, आणि प्रत्येक आपल्याच एका सौम्य रूपात बदलते: आग, समुद्र, पर्वत, सिंह, साप, विष. जगाच्या मध्यभागी असलेला सोन्याचा मेरू पर्वत आकसून, सहज ओलांडता येईल असा दगड होतो. तेलंग सिंहाविषयी एक बारीक मुद्दा नोंदवतात. तो हरिण होतो ते घाबरून नव्हे, तर सौम्य होऊन. इथे शील म्हणजे स्वभावाचा आणि आचरणाचा स्थिर चांगुलपणा; ब्याऐंशीव्या श्लोकाने ज्याला सर्वश्रेष्ठ अलंकार म्हटले, तोच गुण. सारे जग त्यावर प्रेम करते, आणि जगातली संकटे त्याच्यापुढे सौम्य होतात. नीतिशतक, श्लोक १०९ (आणखी श्लोक).