नीतिशतक
न मागता मदत
पद्माकरं दिनकरो विकचीकरोति चन्द्रो विकाशयति कैरवचक्रवालम् । नाभ्यर्थितो जलधरोपि जलं ददाति सन्तः स्वयं परहितेषु कृताभियोगाः ॥
“सूर्य कमळांची तळी फुलवतो. चंद्र कुमुदांचे ताटवे उमलवतो. ढग कोणी न मागताही पाणी देतो. तसेच सज्जन आपणहून इतरांच्या भल्यासाठी कामाला लागतात.” दोन फुले, दोन वेगळ्या वेळी उमलणारी. कमळ सकाळच्या सूर्यापुढे पाकळ्या पसरते. भारतीय काव्यातले पांढरे कुमुद रात्री, चांदण्यात उमलते, आणि दिवसा मिटते. प्रत्येक फूल आपापल्या प्रकाशाची वाट पाहते, आणि तो प्रकाश येतो. मग ढग, आणि त्यासोबत कळीचा शब्द: न मागता. पहाटे सूर्याला कोणी अर्ज करत नाही, रात्री चंद्राला कोणी विनवत नाही. शेतकरी गयावया करेपर्यंत ढग थांबून राहत नाही. प्रत्येक जण आपले काम करतो, आणि इतरांचे भले होते. सज्जनाची मदत अशीच. तो गरज पाहतो आणि कामाला लागतो, जसा सूर्य उगवतो आणि पाऊस पडतो. नीतिशतक, श्लोक ७३ (परोपकार).