नीतिशतक
प्राण गेला तरी वचन नाही
लज्जागुणौघजननीं जननीमिव स्वामत्यन्तशुद्धहृदयामनुवर्तमानाम् । तेजस्विनः सुखमसूनपि संत्यजन्ति सत्यव्रतव्यसनिनो न पुनः प्रतिज्ञाम् ॥
“सत्याचे व्रत घेतलेले तेजस्वी लोक सहज प्राणही सोडतील, पण प्रतिज्ञा कधीच सोडणार नाहीत. ती त्यांची जणू आईच: लज्जेची आणि अनेक गुणांची जननी, अत्यंत शुद्ध हृदयाची, आणि सदैव त्यांच्या सोबत असणारी.” तेलंगांच्या मते हे शब्द आईला आणि प्रतिज्ञेला, दोघींनाही लागू पडतात. आई मुलांना जन्म देते; पाळलेला शब्द लज्जेला आणि इतर गुणांना जन्म देतो. आईचे हृदय शुद्ध असते; प्रतिज्ञा हृदय शुद्ध करते. आणि दोघीही माणसाबरोबर सगळीकडे जातात. अशा लोकांसाठी सत्य हे आयुष्यभर पाळायचे व्रत, आणि प्रत्येक प्रतिज्ञा म्हणजे त्याच व्रताचा एकेक प्रसंग. प्रतिज्ञा मोडणे म्हणजे आपल्या आईलाच टाकून देणे. कोणताही तेजस्वी पुरुष हे करणार नाही, प्राण वाचवण्यासाठीसुद्धा. या श्लोकाने तेलंगांचे नीतिशतक संपते. नीतिशतक, श्लोक ११० (आणखी श्लोक).