नीतिशतक
एकटा शूर, सूर्यासारखा
एकेनापि हि शूरेण पादाक्रान्तं महीतलम् । क्रियते भास्करेणेव स्फारस्फुरिततेजसा ॥
“एकटा शूरही अवघी पृथ्वी पादाक्रांत करतो; जसा झगमगत्या, दूरवर पसरलेल्या तेजाचा सूर्य आपल्या किरणांनी तिला व्यापतो.” हा श्लोक एका संस्कृत शब्दावर उभा आहे: “पाद”. त्याचा अर्थ “पाय” आणि “किरण” असा दोन्ही होतो. शूर पृथ्वीवर पाय रोवतो; सूर्य तिच्यावर आपले किरण टाकतो. एकच शब्द दोन्हीसाठी पुरतो, आणि म्हणून शूर सूर्य बनतो. सारे जग उजळायला एक सूर्य पुरतो; त्याला मदतनीस लागत नाहीत. तसाच एक धैर्यवान माणूस सारी पृथ्वी जिंकायला पुरेसा असतो. “पाद” म्हणजे “पाय”, या अर्थात तेलंगांना एक जुनी कथा ऐकू येते. विष्णू एकदा वामन, म्हणजे बटू, होऊन आले, आणि एका दैत्यराजाकडे त्यांनी तीन पावलांत व्यापता येईल इतकी जमीन मागितली. ती मिळताच ते प्रचंड वाढले, आणि पृथ्वी आणि स्वर्ग त्यांनी पावलांनी व्यापले. नीतिशतक, श्लोक १०८ (आणखी श्लोक).