नीतिशतक
ज्योत वरच जाते
कदर्थितस्यापि हि धैर्यवृत्तेर्न शक्यते धैर्यगुणः प्रमार्ष्टुम् । अधोमुखस्यापि कृतस्य वह्नेर्नाधः शिखा याति कदाचिदेव ॥
“छळ झाला, तरी खंबीर पुरुषाचे धैर्य पुसून टाकता येत नाही. आग उलटी धरली, तरी तिची ज्योत कधीच खाली जात नाही.” जळती मशाल उलटी धरा, एखादा पहारेकरी पायाखालची वाट उजळायला धरतो तशी. जळते टोक जमिनीकडे असते, पण ज्योत वळते आणि पुन्हा वर चढते. मशाल कशीही धरा, आग वरच जाते. खंबीर माणसे तशीच असतात. संकटे त्यांना उलटेपालटे करतील, त्यांचा अपमान करतील, त्यांना खाली पाडतील. त्यांचे धैर्य तरीही वरच रोखलेले असते. छळ अशा माणसाला खाली पाडू शकतो. त्याचे धैर्य उलटे फिरवू शकत नाही. नीतिशतक, श्लोक १०६ (आणखी श्लोक).