नीतिशतक
रानाचे नगर होते
भीमं वनं भवति तस्य पुरं प्रधानं सर्वो जनः सुजनतामुपयाति तस्य । कृत्स्ना च भूर्भवति सन्निधिरत्नपूर्णा यस्यास्ति पूर्वसुकृतं विपुलं नरस्य ॥
“ज्या माणसाकडे पूर्वी केलेल्या सत्कर्मांचे मोठे पुण्य आहे, त्याच्यासाठी भयानक रानही राजधानी बनते. सगळी माणसे त्याच्यासाठी सज्जन होतात. आणि सगळी पृथ्वी खजिन्यांनी आणि रत्नांनी भरून जाते.” तीन बदल, आणि प्रत्येक बदल सर्वांत वाईटाकडून सर्वांत चांगल्याकडे. श्वापदांनी आणि दरोडेखोरांनी भरलेले रान ही जुन्या जगाची सर्वांत भीतीची जागा; अशा माणसासाठी ते राजधानी होते. परके प्रेमळ होतात. ओसाड जमीन संपत्तीने ओसंडून वाहताना दिसते. जग तेच असते; फक्त ते अशा माणसाला वेगळ्या रीतीने सामोरे येते. सत्याण्णवाव्या श्लोकाची ही दुसरी बाजू. तिथे पुण्याने संकटात माणसाचे रक्षण केले; इथे संकटच त्याचे स्वागत करू लागते. या श्लोकाने कर्माचा विभाग संपतो. नीतिशतक, श्लोक १०२ (कर्म).