नीतिशतक
उपटसुंभ
उद्भासिताखिलखलस्य विशृङ्खलस्य प्राग्जातविस्तृतनिजाधमकर्मवृत्तेः । दैवादवाप्तविभवस्य गुणद्विषोस्य नीचस्य गोचरगतैः सुखमास्यते कैः ॥
“त्याने आपल्या भोवतीच्या प्रत्येक बदमाशाला मोठे केले आहे. त्याला कसलाच लगाम नाही. त्याची हीन वागणूक फार पूर्वी सुरू झाली, आणि तेव्हापासून ती फोफावतच गेली आहे. गुणांनी नव्हे, दैवाने त्याला संपत्ती मिळाली, आणि त्याला गुणांचा द्वेष आहे. अशा नीच माणसाच्या टप्प्यात कोण सुखाने राहू शकेल?” हाच तो उपटसुंभ: दैवाने संपत्ती आणि सत्तेपर्यंत उचलून नेलेला एक हलका माणूस. हे पाच फटकारे एकमेकांशी जुळतात. तो गुणांच्या जोरावर वर आलेला नाही, म्हणून त्याला गुणांविषयी प्रेम नाही. त्याचे बदमाश, म्हणजे त्याचे जुने सोबती, त्याच्याबरोबर वर येतात. संपत्तीने त्याच्या जुन्या सवयींवरचा शेवटचा अंकुशही काढून घेतला आहे. शेवटच्या प्रश्नाचे अपेक्षित उत्तर आहे: कोणीच नाही. निष्ठावान सेवक, प्रामाणिक शेजारी, त्याच्या दारी आलेला विद्वान: प्रत्येक जण गुणवान, आणि गुणांचा द्वेष करणाऱ्याच्या टप्प्यात. नीतिशतक, श्लोक ५९ (दुर्जन).