वैराग्यशतक
शरदाच्या रात्री पवित्र वनात
वितीर्णे सर्वस्वे तरुणकरुणापूर्णहृदयाः स्मरन्तः संसारे विगुणपरिणामा विधिगतीः । वयं पुण्यारण्ये परिणतशरच्चन्द्रकिरणैस्त्रियामां नेष्यामो हरचरणचित्तैकशरणाः ॥
या वेळी कवी “केव्हा” असे विचारत नाहीत; आम्ही काय करू, ते सांगतात. “नव्याने उमललेल्या करुणेने भरलेल्या हृदयाने आम्ही आपले सर्वस्व देऊन टाकू. या संसारात दैवाच्या सगळ्या चाली शेवटी वाईटच ठरतात, हे ध्यानात ठेवू. आणि एखाद्या पवित्र वनात, शरदातल्या पूर्ण चंद्राच्या किरणांच्या सोबतीने, आम्ही रात्री घालवू; हराच्या चरणांवर स्थिरावलेले मन, हाच आमचा एकमेव आधार.” यात तीन पायऱ्या आहेत. आधी सर्वस्व देऊन टाकणे, हळव्या मनाने, नव्याने अंकुरलेल्या करुणेने. मग आठवण ठेवणे: जगात दैव जे काही आणते, धन असो, प्रेम असो की पद, ते शेवटी कडूच होते. आणि शेवटी वन. संस्कृत काव्यात शरदातला चंद्र वर्षातला सर्वांत निर्मळ, कारण पावसाने आकाश धुऊन काढलेले असते. हर हे शिवाचे एक नाव; बाकी सगळे देऊन टाकल्यावर उरणारा एकमेव आधार तोच. वैराग्यशतक, श्लोक ८६ (शिवपूजा).