वैराग्यशतक
परक्या घासाला टपलेले कावळे
विद्या नाधिगता कलङ्करहिता वित्तं च नोपार्जितं शुश्रूषापि समाहितेन मनसा पित्रोर्न संपादिता । आलोलायतलोचना युवतयः स्वप्नेपि नालिङ्गिताः कालोयं परपिण्डलोलुपतया काकैरिव प्रेरितः ॥
“निर्दोष विद्या आम्ही आत्मसात केली नाही. धन आम्ही मिळवले नाही. मन लावून आईवडिलांची सेवा आम्ही केली नाही. लांब, चंचल डोळ्यांच्या तरुणींना आम्ही स्वप्नातसुद्धा कवटाळले नाही. परक्याच्या घासाला हपापलेल्या कावळ्यांसारखे आम्ही हा आमचा काळ ढकलत नेला.” चार गोष्टी हुकल्या: विद्या, धन, आईवडिलांविषयीचे कर्तव्य, आणि प्रेम. दुसऱ्या श्लोकात मान गुंडाळून ठेवलेले कवी परक्यांच्या घरी, कावळ्यासारखे धास्तावत, जेवले होते. तो कावळा इथे परत येतो. तो दारादारांतून उड्या मारतो, तुकड्यांची वाट पाहतो, आणि त्यातच त्याचा दिवस जातो. याचनेच्या लाचारीवरच्या तिसऱ्या विभागाने दाखवले तसे, परक्यांच्या पंगतीत घालवलेल्या आयुष्यात या यादीतल्या कशालाच वेळ उरत नाही. आधीचा श्लोक काहीच न उजळणाऱ्या दिव्यावर संपला. इथे ही वर्षे नुसती वाया गेली नाहीत; ती एका हीन गोष्टीपायी खर्ची पडली. वैराग्यशतक, श्लोक ४७ (काळ).