वैराग्यशतक
निर्लज्ज शरीर
निवृत्ता भोगेच्छा पुरुषबहुमानो विगलितः समानाः स्वर्याताः सपदि सुहृदो जीवितसमाः । शनैर्यष्ट्युत्थानं घनतिमिररुद्धे च नयने अहो धृष्टः कायस्तदपि मरणापायचकितः ॥
कवी म्हातारपणी स्वतःकडे पाहतात. “भोगांची इच्छा सरली. लोक देत असलेला मान वितळून गेला. माझ्या वयाचे, प्राणांसारखे प्रिय मित्र भराभर स्वर्गवासी झाले. काठी टेकत मी सावकाश उठतो, आणि डोळ्यांपुढे गडद अंधार दाटला आहे. काय निर्लज्ज आहे हे शरीर! एवढे होऊनही मृत्यूच्या कल्पनेने ते दचकते!” आयुष्य गोड करणारे सगळे गेले आहे: वासना, मान, सोबत, बळ आणि दृष्टी. कोणत्याही हिशेबाने शरीराने आता निघायला तयार असायला हवे. पण ते तयार नाही. कवी त्याला निर्लज्ज म्हणतात: सगळे घरी गेल्यावरही रेंगाळत बसलेल्या पाहुण्यासारखे. बुद्धी सांगते, आता धरून ठेवण्यासारखे काही उरले नाही; तरीही शरीर चिकटून राहते, आणि दचकते. ही पुन्हा तृष्णाच, तिच्या शेवटच्या रूपात: नुसते जगत राहण्याची तृष्णा. वैराग्यशतक, श्लोक ९ (तृष्णा).