वैराग्यशतक
जगाची किंमत गवताची काडी
पाणिं पात्रयतां निसर्गशुचिना भैक्षेण संतुष्यतां यत्र क्वापि निषीदतां बहुतृणं विश्वं मुहुः पश्यताम् । अत्यागेपि तनोरखण्डपरमानन्दावबोधस्पृहां मर्त्यः कोपि शिवप्रसादसुलभां संपत्स्यते योगिनाम् ॥
विभागाचा शेवट खुद्द योग्यांनी होतो. “ते आपल्या हाताचेच पात्र करतात. स्वभावतःच पवित्र असलेल्या भिक्षेवर ते संतुष्ट असतात. जिथे असतील तिथे ते बसतात. जगाकडे ते पुन्हा पुन्हा पाहतात, आणि त्यांना ते जेमतेम गवताच्या काडीच्या किमतीचे दिसते. असे हे योगी, आणि त्यांना अखंड, परम आनंद जाणण्याची आस असते. एखादाच विरळा माणूस, देहात असतानाच, त्यांच्या त्या आसेचा वाटेकरी होतो. शिवाच्या कृपेने ती सहज मिळते.” सोप्या शब्दांत: त्या अखंड आनंदाविषयी या योग्यांना जे प्रेम असते, ते जिवंतपणीच वाट्याला येणारे फार थोडे. तेलंग असाच अर्थ लावतात. खरे बक्षीस म्हणजे ती आसच; आणि शिवाच्या कृपेने ती सहज येते. हे आयुष्य चार रेषांत रेखाटले आहे. हाताचे पात्र हे श्लोक ८९ चे चित्र. भिक्षा पवित्र, कारण ती मोकळ्या मनाने दिलेली असते, कोणाचे देणे लागत नाही. कुठेही बसणे म्हणजे स्वतःचे असे आसनच नसणे. आणि जगाला तोलले, तर त्याची किंमत साधारण एका काडीएवढी. वैराग्यशतक, श्लोक ९० (शिवपूजा).