वैराग्यशतक
सगळे गेल्यावर
माने म्लायिनि खण्डिते च वसुनि व्यर्थं प्रयातेर्थिनि क्षीणे बन्धुजने गते परिजने नष्टे शनैर्यौवने । युक्तं केवलमेतदेव सुधियां यज्जह्नुकन्यापयःपूतग्रावगिरीन्द्रकन्दरदरीकुञ्जे निवासः क्वचित् ॥
नुकसानीची यादी, आणि उरलेली एक जागा. “मान कोमेजला, धन नाहीसे झाले. मागायला आलेला याचक रिकाम्या हाती परत गेला. नातेवाईक कमी झाले, नोकरचाकर निघून गेले, आणि तारुण्य हळूहळू सरले. आता शहाण्यांना शोभणारी एकच गोष्ट उरली: जह्नूच्या कन्येच्या पाण्याने ज्याचे खडक पवित्र झाले आहेत, त्या पर्वतराजाच्या एखाद्या गुहेतल्या लतामंडपात राहणे.” सहा गोष्टी जातात: मान, धन, देण्याची ऐपत, आप्त, नोकरचाकर आणि तारुण्य. तिसरी सर्वांत जास्त टोचते. एकेकाळी सढळ हाताने देणाऱ्या माणसाला आता दारी आलेल्या याचकाला रिकाम्या हाती परत पाठवावे लागते. पर्वतराज म्हणजे हिमालय. जह्नूची कन्या म्हणजे गंगा. कथा अशी: स्वर्गातून उतरणाऱ्या गंगेने जह्नू ऋषींची यज्ञभूमी बुडवली. त्यांनी ती पिऊन टाकली, आणि मग पुन्हा आपल्यातून बाहेर वाहू दिली; म्हणून तिला त्यांची कन्या म्हणतात. वैराग्यशतक, श्लोक ७८ (नित्य आणि अनित्य).