विदुर नीति · Counsel and the King
घरात साप
न च रात्रौ सुखं शेते ससर्प इव वेश्मनि । यः कोपयति निर्दोषं सदोषोऽभ्यन्तरं जनम् ॥
“जो स्वतः दोषी असून एखाद्या निर्दोष माणसाच्या मनात खोलवर राग पेटवतो, त्याला रात्री सुखाची झोप लागत नाही. घरात साप असल्यासारखा तो पडून राहतो.” मनात खोलवर गेलेला राग सकाळपर्यंत निवळत नाही. दुखावलेला माणूस कदाचित काही बोलणार नाही, पण तो विसरत नाही; आणि ज्याने त्याला दुखावले, त्याला हे ठाऊक असते. दोषी माणसाला आपला दोष ठाऊक असतो, आणि समोरच्यालाही तो ठाऊक आहे, हेही ठाऊक असते. म्हणून प्रत्येक सावली त्याला साप वाटू लागते. तो अंधारात कुठेही वेटोळे घालून बसलेला असू शकतो, आणि कोणत्याही प्रहरी डसू शकतो. झोप येत नाही. गांगुली ही ओळ थोडी वेगळी घेतात: निर्दोष माणसे म्हणजे त्याच्या भोवतीची, त्याच्या स्वतःच्या घरातली माणसे. पांडव काही परके नाहीत. राजाचे सख्खे पुतणे म्हणून ते याच महालात वाढले, आणि दिलेला शब्द पाळण्याखेरीज त्यांनी काहीच केलेले नाही. त्यांचा राग हाच घरातला साप आहे; आणि विदुरांसमोर बसलेल्या राजाला आज रात्री झोप लागलेली नाही. अध्याय ६, श्लोक ४०.