विदुर नीति · Counsel and the King
खजिना रिता, तरी माणसे भोवती
अविसंवादको दक्षः कृतज्ञो मतिमानृजुः । अपि संक्षीणकोशोऽपि लभते परिवारणम् ॥
“जो दिलेला शब्द पाळतो, कुशल आहे, कृतज्ञ आहे, समंजस आहे आणि सरळ आहे, त्याचा खजिना संपला तरी माणसे त्याच्याभोवती गोळा होतात.” आधीचा श्लोक माणूस इतरांशी कसा वागतो, याविषयी होता. हा माणसाच्या स्वतःविषयी आहे, आणि त्याची कसोटी वाईट काळात लागते. पाच लक्षणे, आणि त्यांपैकी एकही पैसा नाही. श्रीमंताचे अनुयायी त्याच्या धनासाठी येतात, आणि धनाबरोबरच निघून जातात. ही पाच लक्षणे माणसांना दुसऱ्या कारणांनी धरून ठेवतात: प्रामाणिक व्यवहार, चोख केलेले काम, लक्षात ठेवलेला उपकार, योग्य निर्णयबुद्धी, आणि मनात कोणताही छुपा डाव नसणे. पांडव वनवासात गेले, तेव्हा त्यांच्याकडे ना राज्य होते, ना खजिना. तरीही ब्राह्मण त्यांच्यामागून वनात गेले. आज राजे आपापली सैन्ये घेऊन त्यांच्या तळावर आले आहेत. मोबदला द्यायला पांडवांकडे काहीच नव्हते; होते ते फक्त त्यांचे स्वतःचे चारित्र्य. अध्याय ६, श्लोक ३७.