विदुर नीति · Counsel and the King
त्रिभुवन गमावलेल्या बळीराजासारखा
हित्वा तान्परमेष्वासान्पाण्डवानमितौजसः । आहितं भारतैश्वर्यं त्वया दुर्योधने महत् ॥ तं द्रक्ष्यसि परिभ्रष्टं तस्मात्त्वमचिरादिव । ऐश्वर्यमदसंमूढं बलिं लोकत्रयादिव ॥
अध्यायाच्या शेवटी विदुर या रात्रीतले सगळ्यांत स्पष्ट शब्द बोलतात. “महाधनुर्धर आणि अपार बळाचे पांडव, त्यांना डावलून आपण भरतवंशाचे मोठे ऐश्वर्य दुर्योधनावर सोपवलेत. सत्तेच्या मदाने बेभान झालेला दुर्योधन त्यातून खाली कोसळलेला आपल्याला लवकरच दिसेल; बळीराजा जसा त्रिभुवनातून कोसळला, तसा.” भरतवंश म्हणजे एका प्राचीन राजाच्या नावाने ओळखला जाणारा राजवंश; कौरव आणि पांडव दोघेही त्याच वंशातले. थोरला पांडव युधिष्ठिर दुर्योधनाआधी जन्मला होता. राजाने स्वतःच्या पुत्रासाठी पांडवांना बाजूला सारले. बळीराजा हा जुन्या कथेतला असुरांचा राजा. त्याने त्रिभुवन जिंकले: स्वर्ग, पृथ्वी आणि पाताळ. विष्णू वामनाच्या रूपात, म्हणजे बटू ब्राह्मण होऊन, त्याच्याकडे आले, आणि तीन पावलांत मावेल एवढी भूमी त्यांनी मागितली. बळीराजाने ती दिली. मग देवाने विराट रूप घेतले, आणि आपल्या पावलांनी त्रिभुवन परत घेतले. इथे नीतिवचने थांबतात, आणि विदुर राजाच्या स्वतःच्या कृत्याचे नाव घेतात. जी सत्ता पेलवत नाही, तिच्यावर बसवलेला पुत्र ती गमावतो. दुर्योधनाने ती गमावली, हे वाचकाला ठाऊक आहे: कुरुक्षेत्रावर, जिथे कौरव आणि पांडव यांचे महायुद्ध झाले. अध्याय ६, श्लोक ४६-४७.