विदुर नीति · Counsel and the King
शहाण्याचे हात लांब
अपकृत्य बुद्धिमतो दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् । दीर्घौ बुद्धिमतो बाहू याभ्यां हिंसति हिंसितः ॥
“शहाण्या माणसाचे वाईट करून, ‘मी त्याच्यापासून खूप दूर आहे,’ अशी स्वतःची समजूत घालत निर्धास्त राहू नकोस. शहाण्याचे हात लांब असतात. कोणी दुखावले, की त्याच हातांनी तो उलट घाव घालतो.” अंतर हाच अपराध्याचा दिलासा असतो. ज्याला त्याने फसवले, तो दुसऱ्या गावात राहतो, आणि अजून काहीच घडलेले नाही. पण शहाण्या माणसाचा पल्ला त्याच्या हाताच्या लांबीइतका नसतो. तो त्याच्या धीराइतका, त्याच्या मित्रांइतका आणि त्याच्या योजनांइतका लांब असतो. तो योग्य वर्षाची वाट पाहू शकतो, आणि अपराधी त्याला पार विसरून गेल्यावर घाव घालू शकतो. पांडवांनाही दूर पाठवले गेले. ते द्यूतात हरले, आणि त्याच्या अटीप्रमाणे त्यांनी बारा वर्षे वनवास आणि तेरावे वर्ष अज्ञातवास काढला. आज ते उपप्लव्य इथे तळ ठोकून आहेत. उपप्लव्य हे विराट राजाच्या राज्यातले एक नगर. अज्ञातवासाच्या वर्षात विराटानेच त्यांना आश्रय दिला होता, आणि आता तो त्यांच्या बाजूने उभा आहे. इतर राजेही तिथे त्यांना येऊन मिळाले आहेत. अंतरामुळे हिशेब फक्त लांबणीवर पडला. अध्याय ६, श्लोक ८.