विदुर नीति · Counsel and the King
मूर्खांना आवडणारी भांडणे
निरर्थं कलहं प्राज्ञो वर्जयेन्मूढसेवितम् । कीर्तिं च लभते लोके न चानर्थेन युज्यते ॥
“मूर्ख ज्यांत रमतात, अशी निरर्थक भांडणे शहाणा माणूस टाळतो. त्याला जगात चांगले नाव मिळते, आणि अनर्थ त्याच्यापर्यंत पोहोचत नाही.” निरर्थक भांडणात खरे काहीच पणाला लागलेले नसते: वाकड्यात घेतलेला एखादा शब्द, पंगतीतली एखादी जागा. मूर्खांना अशी भांडणे आवडतात, कारण त्यांनी त्यांचा अहंकार पोसला जातो. भिंतीवरून पलीकडे झुकलेल्या आंब्याच्या फांदीवरून दोन शेजाऱ्यांचे बिनसते. एक जण ती फांदी तोडतो; दुसरा त्याच्यावर खटला भरतो. तो खटला दहा वर्षे चालतो. त्या झाडाला आजवर लागलेल्या आंब्यांपेक्षा कितीतरी जास्त किंमत दोघांनाही मोजावी लागते. अशा भांडणांपासून दूर राहणाऱ्याला श्लोक दोन फळे सांगतो. एक, चांगले नाव: प्रत्येक भांडणात न ओढला जाणाऱ्या माणसावर लोक विश्वास ठेवतात. दुसरे, सुरक्षितता: अशा भांडणांतून येणारे नुकसान, वैर आणि खटले त्याला टाळून जातात. अध्याय ६, श्लोक ३१.