विदुर नीति · Counsel and the King
जिथे राग आवरायलाच हवा
दैवतेषु प्रयत्नेन राजसु ब्राह्मणेषु च । नियन्तव्यः सदा क्रोधो वृद्धबालातुरेषु च ॥
“देव, राजे आणि ब्राह्मण यांच्यावर, आणि वृद्ध, बालके आणि आजारी यांच्यावर येणारा राग नेहमी, प्रयत्नपूर्वक आवरावा.” सहा जण सांगितले आहेत, तीन-तीनचे दोन गट. देव, राजे आणि वेद जपणारे ब्राह्मण हे माणसाच्या वर आहेत. यांच्यावर रागावणे मूर्खपणाचे; त्याने माणूस स्वतःपेक्षा कितीतरी मोठी शक्ती अंगावर ओढवून घेतो. वृद्ध, बालक आणि आजारी हे त्याच्या खाली आहेत. यांच्यावर रागावणे क्रूरपणाचे. ते उलट उत्तर देऊ शकत नाहीत, आणि आपल्या वागण्यावर अनेकदा त्यांचा ताबाच नसतो. याची किंमत श्लोक मान्य करतो: “प्रयत्नपूर्वक”. म्हातारा माणूस तीच गोष्ट दहाव्यांदा सांगतो. मूल मडके फोडते. आजारी माणूस आपली शुश्रूषा करणाऱ्यावरच चिडतो. राग खरा असतो, आणि तरीही तो आवरावाच लागतो. या सहांना जोडणारी गोष्ट एकच: यांपैकी कोणावरही रागावून काहीच मिळत नाही. अध्याय ६, श्लोक ३०.