विदुर नीति · Dharma at the End
ओसाड झाड सोडणारे पक्षी
उत्सृज्य विनिवर्तन्ते ज्ञातयः सुहृदः सुताः । अपुष्पानफलान्वृक्षान्यथा तात पतत्रिणः ॥
“आप्त, मित्र आणि पुत्र त्याला तिथेच सोडून परत फिरतात; फुले आणि फळे नसलेले झाड पक्षी सोडून जातात, तसे.” हे दृश्य स्मशानातले आहे. रडत, आक्रोश करत कुटुंब प्रेतामागून चालत जाते. चितेपाशी ही वाट संपते. जिवंत माणसे मागे वळतात, आणि घरी आपापल्या आयुष्याकडे परततात. मृत माणूस आहे तिथेच राहतो. झाडाला फुले आणि फळे असतात, तोवर पक्षी त्यावर जमतात. झाड ओसाड झाले, की पक्षी निष्ठेपोटी तिथे थांबत नाहीत; दुसऱ्या झाडाकडे उडून जातात. या चित्रात कोणाला दोष नाही. जगाची रीतच अशी आहे. मेलेल्या माणसाकडे देण्यासारखे काही उरलेले नसते, आणि त्याच्यावर सर्वांत जास्त प्रेम करणारेही अग्नीपलीकडे जाऊ शकत नाहीत. माणूस आपले सगळे आयुष्य आपल्या आप्तांसाठी वेचू शकतो. त्यांची सोबत कुठे संपते, एवढेच श्लोक दाखवतो. पुढे जाणारा एकमेव सोबती कोणता, ते पुढचा श्लोक सांगतो. अध्याय ८, श्लोक १७.