विदुर नीति · Kinsmen and Fortune
नालायकांनाही सांभाळतात
विगुणा ह्यपि संरक्ष्या ज्ञातयो भरतर्षभ । किंपुनर्गुणवन्तस्ते त्वत्प्रसादाभिकाङ्क्षिणः ॥
“गुण नसले, तरी आप्तांचे रक्षण करावे. मग जे गुणवान आहेत, आणि आपल्या कृपेची आस धरून आले आहेत, त्यांचे तर किती अधिक!” पहिली ओळ किमान मर्यादा सांगते. आप्त आळशी असेल, मूर्ख असेल, अगदी ओझे असेल; तरीही कुटुंब त्याचे रक्षण करते, कारण तो आपलाच आहे. दुसरी ओळ मुद्दा एक पायरी वर नेते. नालायकांनाही सांभाळायचे, तर जे लायक आहेत, आणि हिसकावून न घेता मागायला आले आहेत, त्यांचे काय? विदुरांच्या मनातले हे गुणवान आप्त म्हणजे पांडव; त्यांच्या पुढच्या शब्दांतून ते स्पष्ट होते. द्यूतात हरल्यावर पांडवांनी त्याची प्रत्येक अट पाळली, तेराव्या वर्षाच्या शेवटच्या दिवसापर्यंत. आता त्यांनी दूत पाठवले आहेत, आणि आपला वाटा मागितला आहे. नालायक चुलतभावाला घराण्यासाठी पोसले जाते. लायक चुलतभावाला पोसले जाते, आणि तोही अडचणीच्या वेळी आपल्या बाजूने उभा राहतो. जे कुटुंब आपल्या आळशांनाही सांभाळते, त्याला आपल्या सर्वांत चांगल्या माणसांना दारातून परत पाठवायला काहीच सबब उरत नाही. अध्याय ७, श्लोक २०.