विदुर नीति · Kinsmen and Fortune
अडचणीतल्या आप्ताला हात
यो ज्ञातिमनुगृह्णाति दरिद्रं दीनमातुरम् । स पुत्रपशुभिर्वृद्धिं श्रेयश्चानन्त्यमश्नुते ॥
राजाने उत्तरादाखल आपली कबुली दिली आहे. “तुझे सगळे बोलणे दूरदृष्टीचे आहे, आणि शहाण्यांनाही ते मान्य होईल. जिथे धर्म, तिथे जय. पण माझ्या पुत्राला सोडून देणे माझ्याच्याने होत नाही.” धर्म म्हणजे कर्तव्य आणि सदाचार. विदुर राजाला क्रूर आणि भांडखोर माणसांच्या संगतीपासून सावध करतात. मग ते आप्तांकडे वळतात. “जो आपल्या गरीब, दीन किंवा आजारी आप्ताला मदत करतो, त्याची पुत्रांनी आणि पशुधनाने भरभराट होते, आणि त्याला अनंत कल्याण लाभते.” जुन्या काळच्या कुटुंबात आप्त म्हणजे एकाच वंशातला माणूस: भाऊ, चुलतभाऊ, काका. घराण्याचे नाव, त्याचे धार्मिक विधी आणि त्याचा वारसा यांत त्याचा वाटा असे. समजा, एका भावाचे पीक बुडाले आहे, किंवा एक चुलतभाऊ आजारपणामुळे कामच करू शकत नाही. ज्या भावाकडे भरपूर आहे, तो त्यांच्या मुलांना आपल्या घरी ठेवून घेतो, वैद्याचे पैसे देतो, आणि ते वर्ष कुटुंबाला तारून नेतो. पुत्र आणि पशुधन ही घराची संपत्ती होती: वंश पुढे नेणारे वारस, आणि घराचे पोट भरणारे गुरांचे कळप. श्लोक हे दोन्ही देण्याचे वचन देतो, आणि त्याहून पलीकडचे कल्याणही. अध्याय ७, श्लोक १७.