विदुर नीति · Kinsmen and Fortune
कुळ वाढू द्या
ज्ञातयो वर्धनीयास्तैर्य इच्छन्त्यात्मनः शुभम् । कुलवृद्धिं च राजेन्द्र तस्मात्साधु समाचर ॥ श्रेयसा योक्ष्यते राजन् । कुर्वाणो ज्ञातिसत्क्रियाम् ॥
“ज्यांना स्वतःचे कल्याण हवे आहे, त्यांनी आपल्या आप्तांची भरभराट करावी, आणि कुळ वाढवावे. म्हणून आपण योग्य तेच करावे. आप्तांचा सत्कार करणाऱ्याला कल्याण लाभते.” इथे नाते कर्तव्याइतकेच स्वार्थाचेही आहे. माणसाचे स्वतःचे भले त्याच्या कुटुंबाच्या भल्याशी बांधलेले असते. ज्या कुटुंबाच्या सगळ्या फांद्या बहरतात, ते भक्कम उभे राहते. जे आपल्या दुबळ्या फांद्या सुकू देते, ते त्यामुळे कमजोर होते; आणि त्यातला प्रत्येक माणूसही. आप्तांचा सत्कार म्हणजे केवळ सदिच्छा नव्हे. घरच्या पंगतीत आणि विधींत त्यांना आसन आणि वाटा, गरज पडेल तेव्हा मदत, आणि कुटुंबाच्या कारभारात त्यांचे म्हणणे ऐकले जाणे, हे सगळे त्यात येते. पांडव हे राजाचे सर्वांत जवळचे आप्त आहेत. ते त्याचा धाकटा भाऊ पांडू याचे पुत्र; पांडू तरुणपणीच वारला. पांडव कुरूंची राजधानी हस्तिनापूर इथे, राजाच्याच महालात वाढले. त्यांची भरभराट करणे, म्हणजे घराण्याची भरभराट करणे. अध्याय ७, श्लोक १८-१९.