विदुर नीति · Kinsmen and Fortune
आपले भले चिंतणारा
मया चापि हितं वाच्यं विद्धि मां त्वद्धितैषिणम् । ज्ञातिभिर्विग्रहस्तात न कर्तव्यः शुभार्थिना सुखानि सह भोज्यानि ज्ञातिभिर्भरतर्षभ ॥
“आपल्या हिताचे जे आहे, ते मला सांगायलाच हवे. मी आपले भले चिंतणारा आहे, हे लक्षात घ्या. ज्याला स्वतःचे कल्याण हवे, त्याने आप्तांशी कधी युद्ध करू नये. सुखे आप्तांबरोबर वाटून भोगावीत.” क्षणभर विदुर स्वतःविषयी बोलतात. रात्रभर त्यांनी कठोर गोष्टी सांगितल्या आहेत, आणि याहून कठोर अजून सांगायच्या आहेत. राजाने ते शब्द शत्रूचे नव्हे, मित्राचे म्हणून ऐकावेत, अशी त्यांची इच्छा आहे. पुढचा नियम सोपा आहे. आप्तांशी झालेल्या भांडणात कोणीच जिंकत नाही. प्रत्येक घाव आपल्याच कुटुंबावर पडतो. दोन भावांनी एका शेतासाठी एकमेकांवर खटला भरला, तर दोघांचाही त्यावरचा खर्च शेताच्या किमतीपेक्षा जास्त होऊ शकतो. आणि जे जिंकले, ते मग एकट्यानेच भोगावे लागते. चुलतभावांना दाराबाहेर ठेवून मांडलेले पक्वान्नांचे ताट हे एकाकी जेवणच ठरते. विदुर कित्येक वर्षे या घराच्या दोन्ही शाखांमध्ये उभे राहिले आहेत. त्यांनी द्यूताला विरोध केला, तेव्हा दुर्योधनाने भर सभेत त्यांना शिवीगाळ केली. तेव्हा ते जसे बोलले, तसेच आजही बोलत आहेत. अध्याय ७, श्लोक २३.