विदुर नीति · Mastering the Senses
योग्य वेळी पिकलेले फळ
वनस्पतेरपक्वानि फलानि प्रचिनोति यः । स नाप्नोति रसं तेभ्यो बीजं चास्य विनश्यति ॥ यस्तु पक्वमुपादत्ते काले परिणतं फलम् । फलाद्रसं स लभते बीजाच्चैव फलं पुनः ॥
“जो झाडाची कच्ची फळे तोडतो, त्याला त्यांच्यातून रस मिळत नाही, आणि त्यांचे बीजही वाया जाते. जो योग्य वेळी पिकलेले फळ घेतो, त्याला फळातून रस मिळतो, आणि बीजातून पुन्हा फळ.” कच्चे फळ कडक आणि आंबट असते. त्याचे बी अजून तयार झालेले नसते, आणि ते कधीच उगवत नाही. म्हणून घाईने तोडणाऱ्याचे दुहेरी नुकसान होते: आजची चव जाते, आणि त्या बीजातून उगवू शकणारे झाडही. धीर धरणाऱ्याचा दुहेरी फायदा होतो. तो आत्ता गोड फळ खातो, आणि पेरलेले बी पुढच्या वर्षांत नवे झाड आणि नवे पीक देते. दोन्ही श्लोकांत एकच नियम आहे, आणि तो वेळेचा आहे. तेच काम फार लवकर केले, तर योग्य वेळी जे मिळाले असते, तेही नष्ट होते. झटपट विक्रीसाठी कच्चे पीक कापणाऱ्या शेतकऱ्याला भाव कमी मिळतो, आणि पुढच्या वर्षासाठी बियाणेही उरत नाही. अध्याय २, श्लोक १५-१६.