विदुर नीति · The Forest and the Tigers
रोग्याने नाकारलेले औषध
उक्तं मया द्यूतकालेऽपि राजन्नेदं युक्तं वचनं प्रातिपेय । तदौषधं पथ्यमिवातुरस्य न रोचते तव वैचित्रवीर्य ॥
मग विदुर खुद्द राजाकडे वळतात. “द्यूताच्या वेळीही मी आपल्याला सांगितले होते: हे योग्य नाही. पण रोग्याला पथ्याचे औषध रुचत नाही, तसे माझे बोलणे आपल्याला रुचले नाही.” ते कसे घडले, हे महाभारत सांगते. राजाने द्यूताची आज्ञा दिली, तेव्हा युधिष्ठिराला निमंत्रण द्यायला त्याने विदुरांनाच पाठवले. युधिष्ठिर हा पांडवांमधला थोरला. विदुरांनी राजाला स्पष्ट सांगितले, की हे मला मान्य नाही; या खेळाने चुलतभावांमध्ये वैर पेटेल. राजा म्हणाला, हे दैवाच्या हाती आहे, आणि त्याने विदुरांना रवाना केले. काही श्लोकांपूर्वीचेच हे चित्र आहे. कडू औषधाने रोगी बरा होणार असतो, तरी तो पेला दूर ढकलतो. औषध नाकारले गेले, आणि रोग बळावत गेला. पांडवांची पत्नी द्रौपदी हिला ओढत सभेत आणले गेले, आणि वडीलधाऱ्यांसमोर तिचा अपमान झाला. मग तेरा वर्षांचा वनवास आला. आज रात्री विदुर तोच पेला पुन्हा पुढे करत आहेत, आणि रोग अजून संपलेला नाही. अध्याय ५, श्लोक २०.