विदुर नीति · The Forest and the Tigers
वेल आणि साल वृक्ष
लताधर्मा त्वं सपुत्रः शालाः पाण्डुसुता मताः । न लता वर्धते जातु महाद्रुममनाश्रिता ॥
“आपण आणि आपले पुत्र म्हणजे वेल, आणि पांडूचे पुत्र साल वृक्ष. मोठ्या वृक्षाचा आधार घेतल्याशिवाय वेल कधीच वाढत नाही.” साल हा भारतातल्या जंगलांमधला एक मोठा वृक्ष: उंच, सरळ, आणि त्याचे लाकूड कठीण. वेल दूरवर पसरेल, भरपूर फुलेल, पण तिच्यात स्वतः उभे राहण्याचे बळ नसते. एखाद्या खोडाला वेढे घालूनच ती वर चढते. झाड तोडले, की वेलही त्याच्याबरोबर जमिनीवर कोसळते. चित्र साधे आहे, आणि ते राजाला भूषणावह नाही. राजाचे पुत्र शंभर आहेत, आणि त्याचा दरबार वैभवशाली आहे. पण विदुर म्हणतात, की हे सगळे ज्या बळावर उभे आहे, ते बळ पांडवांचे आहे. त्यांच्याशिवाय ते शंभर पुत्र म्हणजे जमिनीवर पडलेली वेल. हे पुन्हा वन आणि वाघांचेच चित्र, दुसऱ्या बाजूने पाहिलेले. तिथे दोघांना एकमेकांची गरज होती. इथे राजाला आणि त्याच्या पुत्रांना पांडवांची जास्त गरज आहे; पांडवांना त्यांची तितकी नाही. अध्याय ५, श्लोक ६३.