विदुर नीति · The Swan's Teaching
ज्याची भीती वाटत नाही, तो मित्र
न तन्मित्रं यस्य कोपाद्बिभेति यद्वा मित्रं शङ्कितेनोपचर्यम् । यस्मिन्मित्रे पितरीवाश्वसीत तद्वै मित्रं सङ्गतानीतराणि ॥
“ज्याच्या रागाची भीती वाटते, तो मित्र नव्हे; ज्याच्याशी सावधपणे वागावे लागते, तोही नव्हे. ज्याच्यावर वडिलांसारखा विश्वास टाकता येतो, तोच खरा मित्र. बाकीच्या नुसत्या ओळखी.” आधी दोन खोटे मित्र सांगितले आहेत. एक तापट आहे, आणि आसपासची माणसे त्याच्याशी जपून वागतात. दुसरा तसा शांत असेल, पण त्याच्याकडे पाठ करून कोणी निर्धास्त राहत नाही. दोघांचीही सेवा होते; विश्वास कोणावरच ठेवला जात नाही. त्यांच्या उलट, खऱ्या मित्रासाठी श्लोक एकच चित्र देतो. वडिलांच्या घरात मूल कोणताही पहारा न ठेवता निर्धास्त झोपते. ते वडिलांच्या लहरीकडे लक्ष ठेवत नाही, की त्यांचे शब्द मोजत नाही. एखाद्या श्रीमंत माणसाचा विचार करा. त्याच्याभोवतीची माणसे रोज सकाळी बोलण्यापूर्वी त्याचा चेहरा वाचतात. ते त्याला आपला मित्र म्हणतात, आणि तोही त्यांना आपले मित्र म्हणतो. पण ते त्याला जे देतात, ती सेवा असते. श्लोक म्हणतो, बाकीचे नुसते ओळखीचे: योगायोगाने किंवा गरजेपोटी एकत्र आलेले, आणि तसेच दुरावणारे. अध्याय ४, श्लोक ३७.