विदुर नीति · The Swan's Teaching
कापड रंग धरते
यदि सन्तं सेवते यद्यसन्तं तपस्विनं यदि वा स्तेनमेव । वासो यथा रङ्गवशं प्रयाति तथा स तेषां वशमभ्युपैति ॥
“माणूस सज्जनाची सेवा करो की दुर्जनाची, तपस्व्याची करो की चोराची; कापड जसे रंग धरते, तसा तो त्यांच्या आहारी जातो.” रंगाऱ्याचा निळीचा हौद डोळ्यांसमोर आणा. पांढरे कापड आत जाते, आणि निळे होऊन बाहेर येते. त्याला निवड नसते; हौदात जो रंग असेल, तोच ते धरते. इथे सेवा करणे म्हणजे एखाद्या धन्याच्या चाकरीत राहणे, आणि आपले दिवस त्याच्या सहवासात घालवणे. चाकर धन्याचे बोलणे ऐकतो, त्याचे हुकूम पाळतो, आणि त्याच्या रीती शिकतो. हळूहळू त्या रीती त्याच्याच होऊन जातात. हे चौघे विरुद्ध जोड्यांत येतात: सज्जन आणि दुर्जन, तपस्वी आणि चोर. तपस्वी उपवास आणि कठोर साधना करून राहतो. म्हणून हा नियम दोन्ही बाजूंनी लागू पडतो. ज्या नियमाने चोराचा चाकर चोर होतो, त्याच नियमाने तपस्व्याचा चाकर अधिक चांगला माणूस होतो. राजाने ज्या चौघांच्या हाती सत्ता दिली, त्यांची नावे विदुरांनी याच रात्री आधी घेतली होती. ते चौघे म्हणजे राजाचा पुत्र दुर्योधन, दुर्योधनाचा मामा शकुनी, त्याचा मित्र कर्ण, आणि त्याचा भाऊ दुःशासन. अध्याय ४, श्लोक १०.