विदुर नीति · The Swan's Teaching
सगळे आळीपाळीने येते
पुनर्नरो म्रियते जायते च पुनर्नरो हीयते वर्धते च । पुनर्नरो याचति याच्यते च पुनर्नरः शोचति शोच्यते च ॥ सुखं च दुःखं च भवाभवौ च लाभालाभौ मरणं जीवितं च । पर्यायशः सर्वमेते स्पृशन्ति तस्माद्धीरो न च हृष्येन्न शोचेत् ॥
“माणूस पुन्हा पुन्हा मरतो, आणि जन्मतो. पुन्हा पुन्हा क्षीण होतो, आणि वाढतो. पुन्हा पुन्हा मागतो, आणि त्याच्याकडे मागितले जाते. पुन्हा पुन्हा शोक करतो, आणि त्याचा शोक केला जातो.” पुढचा श्लोक यातून नियम काढतो. “सुख आणि दुःख, समृद्धी आणि टंचाई, लाभ आणि हानी, मरण आणि जीवन: या सगळ्या गोष्टी आळीपाळीने प्रत्येकाला शिवतात. म्हणून धीराचा माणूस हुरळून जात नाही, आणि शोकही करत नाही.” प्रत्येक ओळीत एक जोडी आहे, आणि जोडीतली एक बाजू कालांतराने दुसरी होते. वडिलांचा शोक करणाऱ्या मुलाचाही एक दिवस शोक केला जातो. जुन्या समजुतीप्रमाणे मरण आणि जन्मसुद्धा असेच आळीपाळीने येतात, एका जन्मामागून दुसरा. मधल्या ओळी पांडव स्वतः जगले आहेत. ते राजे होते, आणि त्यांनी राजसूय यज्ञ केला. मग ते वनवासी झाले, आणि एक वर्ष त्यांनी वेष पालटून दुसऱ्या एका राजाच्या दरबारात चाकरी केली. ज्याने दोन्ही बाजू पाहिल्या आहेत, तो कोणत्याही बाजूने भान हरवत नाही. अध्याय ४, श्लोक ४६-४७.