विदुर नीति · The Swan's Teaching
ज्याची देव वाट पाहतात
अतिवादं न प्रवदेन्न वादयेद्यो नाहतः प्रतिहन्यान्न घातयेत् । हन्तुं च यो नेच्छति पापकं वै तस्मै देवाः स्पृहयन्त्यागताय ॥
“तो अपशब्द बोलत नाही, आणि दुसऱ्याकडून बोलवतही नाही. मार खाऊनही तो उलट मारत नाही, आणि दुसऱ्याकडून मारवतही नाही. ज्याने त्याचे वाईट केले, त्यालाही मारावे, अशी इच्छा तो धरत नाही. अशा माणसाच्या येण्याची देवसुद्धा आस धरतात.” तीन संयम, आणि त्यांतले पहिले दोन दुहेरी आहेत. तो स्वतःची जीभ आणि हात आवरतो, आणि इतरांच्या जिभा आणि हातही. यातला दुसरा भाग कठीण आहे. सत्ताधारी माणूस हे काम नेहमी दुसऱ्याकडून करवून घेऊ शकतो: भाड्याने ठेवलेला कोणी अपमान पसरवतो, नोकर उलट मार देतो. श्लोक हे सगळे त्या माणसाचेच कृत्य मानतो. शेवटचा संयम सर्वात पुढे जातो: ज्याने आपले वाईट केले, त्याला मारण्याची इच्छासुद्धा न धरणे. आणि शेवट उलटा आहे. माणसे देवांच्या कृपेसाठी प्रार्थना करतात. इथे देवच एका माणसाच्या भेटीची आस धरतात: कोणत्याही इजेची परतफेड न करणाऱ्या माणसाच्या. अध्याय ४, श्लोक ११.