विदुर नीति · The Swan's Teaching
एकटे झाड आणि दाट राई
महानप्येकजो वृक्षो बलवान्सुप्रतिष्ठितः । प्रसह्य एव वातेन सस्कन्धो मर्दितुं क्षणात् ॥ अथ ये सहिता वृक्षाः सङ्घशः सुप्रतिष्ठिताः । ते हि शीघ्रतमान्वातान्सहन्तेन्योन्यसंश्रयात् ॥ एवं मनुष्यमप्येकं गुणैरपि समन्वितम् । शक्यं द्विषन्तो मन्यन्ते वायुर्द्रुममिवैकजम् ॥
आधी दोन चित्रे. “एकटे उभे असलेले झाड मोठे, बळकट आणि खोलवर मूळ धरलेले असले, तरी वारा त्याला खोड आणि फांद्यांसकट क्षणात मोडून टाकू शकतो. पण राईत एकत्र उभी असलेली, नीट मूळ धरलेली झाडे एकमेकांच्या आधाराने सगळ्यात भयंकर वादळेही सोसतात.” एकट्या झाडाचे सगळे बळ मोजून सांगितले आहे: त्याचा आकार, त्याची ताकद, त्याची खोल मुळे. आणि तरी ते पुरेसे ठरत नाही. राईत वाऱ्याचा जोर अनेक खोडांवर आपटून फुटतो, आणि प्रत्येक झाड त्याचा थोडाच भाग झेलते. मग तिसरा श्लोक यातला धडा सांगतो. “त्याचप्रमाणे, माणूस सगळ्या गुणांनी संपन्न असला, तरी एकटा असेल, तर त्याला सहज पाडता येईल, असे शत्रू मानतात; वारा एकट्या झाडाला पाडतो, तसे.” हा श्लोक शत्रूच्या नजरेतून पाहतो. एकट्या उभ्या असलेल्या माणसाचे रक्षण नुसते त्याचे गुण करू शकत नाहीत. शत्रू आपली शक्यता तोलून पाहतात, आणि भोवती आप्त नसलेल्या माणसाचा हिशेब सोपा असतो. अध्याय ४, श्लोक ६२-६४.