विदुर नीति · The Wise and the Fool
पितर, देव आणि मित्र
श्राद्धं पितृभ्यो न ददाति दैवतानि न चार्चति । सुहृन्मित्रं न लभते तमाहुर्मूढचेतसम् ॥
“तो पितरांचे श्राद्ध करत नाही, आणि देवांची पूजा करत नाही. त्याला खरा मित्र मिळत नाही. अशा माणसाला मूर्ख म्हणतात.” श्राद्धात मुलगा आपले वडील, आजोबा आणि पूर्वज यांना भाताचे पिंड आणि पाणी अर्पण करतो, आणि त्यांच्या नावाने ब्राह्मणांना भोजन घालतो. या विधीने परलोकातल्या पितरांचे पोषण होते, असे मानले जाई, आणि तो करणे हे मुलाचे कर्तव्य होते. या तिन्ही गोष्टी एकमेकांना धरून येतात. पितर माणसाच्या आधी होऊन गेले, देव त्याच्या वर आहेत, आणि मित्र त्याच्या बाजूला उभे असतात. मूर्ख तिन्हींकडे दुर्लक्ष करतो. भूतकाळाचे त्याला काही देणे नाही, स्वर्गाचेही नाही, आणि आज त्याच्या बाजूला कोणीच नाही. शेवटची गोष्ट बोलकी आहे. खरा मित्र नशिबाने सापडत नाही. वर्षानुवर्षांच्या सद्भावाने तो जोडावा लागतो, आणि मूर्खाने तो सद्भाव कधी दाखवलेलाच नाही. अध्याय १, श्लोक ४०.