विदुर नीति · The Wise and the Fool
त्यांचा वाटा त्यांना द्या
वने जाताः शापदग्धस्य राज्ञः पाण्डोः पुत्राः पञ्च पञ्चेन्द्रकल्पाः । त्वयैव बाला वर्धिताः शिक्षिताश्च तवादेशं पालयन्त्याम्बिकेय ॥ प्रदायैषामुचितं तात राज्यं सुखी पुत्रैः सहितो मोदमानः । न देवानां नापि च मानुषाणां भविष्यसि त्वं तर्कणीयो नरेन्द्र ॥
“शापाने होरपळलेल्या पांडू राजाचे पाच पुत्र वनात जन्मले. ते पाच इंद्रांसारखे आहेत. आपणच त्यांना लहानाचे मोठे केलेत, आणि त्यांना शिक्षण दिलेत. अंबिकापुत्रा, ते आपली आज्ञा पाळतात. तात, त्यांना राज्यातला त्यांचा न्याय्य वाटा द्या, आणि आपल्या पुत्रांसह आनंदाने, सुखाने राहा. मग देवांना काय, माणसांना काय, कोणालाच आपल्याविषयी शंका घ्यायला कारण उरणार नाही.” इंद्र हा देवांचा राजा. अंबिका ही धृतराष्ट्राची आई. शाप म्हणजे शिकार करताना पांडूने स्वतःवर ओढवून घेतलेला शाप. त्यानंतर पांडू वनातच राहिला, आणि त्याचे पुत्र तिथेच जन्मले. तो मरण पावल्यावर वनातल्या ऋषींनी कुंतीला आणि मुलांना हस्तिनापुरात आणले, आणि ती मुले धृतराष्ट्राच्या दरबारात वाढली. कुरूंचे शस्त्रगुरू द्रोण यांनी त्यांना शिकवले. इतक्या साऱ्या याद्यांनंतर अध्याय तिथेच संपतो, जिथे विदुरांनी सुरुवात केली होती: स्पष्ट शब्दांतल्या विनवणीवर. पांडवांना आपण वाढवलेत, आणि ते अजूनही आपले ऐकतात. जे त्यांचे आहे, ते त्यांना द्या. त्यांना त्यांचा वाटा दिल्याने राजाला आपला एकही पुत्र गमवावा लागणार नाही. श्लोकच म्हणतो: आपल्या पुत्रांना बरोबर घेऊन तो पुढेही सुखाने राहू शकेल. अध्याय १, श्लोक १२७-१२८.