विदुर नीति · The Wise and the Fool
स्वर्गाच्याही वर
द्वाविमौ पुरुषौ राजन्स्वर्गस्योपरि तिष्ठतः । प्रभुश्च क्षमया युक्तो दरिद्रश्च प्रदानवान् ॥
“दोन माणसे स्वर्गाच्याही वर उभी असतात: क्षमा करणारा समर्थ, आणि दान देणारा दरिद्री.” स्वर्ग म्हणजे देवांचे जग. मृत्यूनंतर पुण्यवान माणसे आपल्या कर्मांचे फळ भोगायला तिथे जातात. हे दोघे त्याच्याही वर आहेत. हा श्लोक त्या दोन काट्यांना उत्तर देतो. तिथे दरिद्री इच्छा करत होता, आणि असमर्थ संतापत होता. इथे दोघेही आपापल्या जागी जे सर्वांत कठीण, तेच करतात. बलवानाला उलट वार करता येतो, तरी तो क्षमा करतो. दरिद्र्याकडे थोडेच असते, तरी तो देतो. दारात आलेल्या अनोळखी माणसाबरोबर आपले एका वेळचे जेवण वाटून घेणारा मजूर डोळ्यांसमोर आणा. शंभर पाहुण्यांना जेवू घालूनही ज्याला खर्चाची झळ लागत नाही, अशा श्रीमंतापेक्षा तो अधिक देतो. अध्याय १, श्लोक ६३.