विदुर नीति · The Wise and the Fool
कष्टाविना हव्यास
आत्मनो बलमज्ञाय धर्मार्थपरिवर्जितम् । अलभ्यमिच्छन्नैष्कर्म्यान्मूढबुद्धिरिहोच्यते ॥
“त्याला आपली ताकद ठाऊक नसते. जे मिळू शकत नाही, ज्यातून धर्मही साधत नाही आणि अर्थही, ते त्याला हवे असते, आणि तेही कष्टाविना. अशा माणसाला मूर्ख म्हणतात.” श्लोक एकाच इच्छेवर तीन चुका रचतो. त्या माणसाने स्वतःला कधी जोखलेलेच नाही. त्याला हवी असलेली गोष्ट आवाक्याबाहेर आहे, आणि मिळाली तरी तिचा त्याला काही उपयोग नाही: तिच्यातून ना सदाचार साधतो, ना त्याचे ऐहिक हित. आणि ती तो स्वस्थ बसून मिळवू पाहतो. शहाण्याच्या आधीच्या एका लक्षणाचे हे उलटे प्रतिबिंब आहे. शहाणे लोक आपल्या ताकदीत असेल, तेवढ्याचीच इच्छा धरतात, आणि ताकदीत असेल, ते सगळे करतात. मूर्ख हे दोन्ही उलटे करतो. एखाद्या प्रांतावर राज्य करायची स्वप्ने पाहणारा, पण स्वतःचे शेतही नांगरायला तयार नसलेला माणूस डोळ्यांसमोर आणा. अध्याय १, श्लोक ४३.